Met Christus het nieuwe jaar in

"Preek" van de Week

Afgelopen zondag hadden wij een getuigenisdienst. Eén van de leden sprak vanuit 2 Korinthe 4:7–11. Hij begon bij het einde van het jaar: terugkijken op wat geweest is en vooruitkijken naar wat komt. Niemand van ons weet wat het nieuwe jaar zal brengen.

Eén ding weten we wel, zei hij: zolang de Heere nog niet is teruggekomen, zullen wij als Gods kinderen toppen en dalen kennen. In ons geloofsleven en in ons persoonlijke leven.

Aarden vaten

Hij las: “Maar wij hebben dezen schat in aarden vaten.” Die woorden zijn eerlijk. We kunnen verdrukt zijn, om raad verlegen, neergeslagen. Maar de Schrift zegt er telkens bij: “maar niet benauwd… maar niet radeloos… maar niet verlaten… maar niet verloren.”

HIj zei: we kunnen zomaar gebroken worden, lichamelijk of mentaal. Maar in wat wij meemaken is niets zomaar. God laat niets willekeurig toe. In 2 Korinthe 4:10–11 staat twee keer het woord “opdat”: dat wij het sterven van de Heere Jezus in het lichaam omdragen, opdat ook Zijn leven in ons openbaar wordt. 

Christus in het midden

Daarna zei hij: “Ik wil Christus in het midden plaatsen.” Vanuit Hebreeën 12 wees hij erop dat wij alleen de weg kunnen gaan die ons hier is opgelegd, als we ons oog steeds weer op Hem richten. Christus is Zelf die diepe weg gegaan. In Getsemane bad Hij: “Niet Mijn wil, maar Uw wil geschiede.” En Hij bleef in gemeenschap met Zijn Vader.

Om mee te nemen

Zo mogen wij het nieuwe jaar ingaan. Niet met zekerheid over wat ons te wachten staat, maar wel met Christus in het midden. En met dat ene woord dat blijft staan, ook wanneer het leven breekbaar voelt: opdat.

Ik vond dit mooi. En bemoedigend ook. Juist omdat ik zelf de afgelopen maanden met deze brief aan de gemeente van Korinthe bezig ben geweest. Dat beeld van die aarden kruiken blijft bij me: breekbaar, eenvoudig… en toch dragen we wat ons gegeven is: Christus Zelf.

---

Op Insta schreef ik er dit over mijn eigen bijbelstudie hierover: 

In Korinthe bewonderde men mensen die indruk maakten — welsprekendheid, traditie, uiterlijke kracht, aanzien.

Paulus had niets van dat alles. Hij schrijft eerlijk:
“En ik was bij u in zwakheid, en in vreze, en in vele beving.” (1 Kor. 2:3)

En opnieuw:
“Maar wij hebben dezen schat in aarden vaten, opdat de uitnemendheid der kracht van God zij, en niet uit ons.” (2 Kor. 4:7)

Dýnamis is geen zachte of symbolische kracht.
Het is Gods eigen werkzame kracht... de kracht die leven geeft, gesloten deuren opent, redt en vertroost. Een kracht die niet afhankelijk is van talent, charisma of succes.

Dat herinnert aan 1 Korinthe 1:27:
“Maar het dwaze der wereld heeft God uitverkoren, opdat Hij de wijzen beschamen zou; en het zwakke der wereld heeft God uitverkoren, opdat Hij het sterke zou beschamen.”

Door heel de Schrift heen werkt God door mensen die zich ontoereikend voelden: Mozes. Gideon. Jeremia. David. Paulus.

Misschien voel jij je vandaag zelf als een aarden vat: breekbaar, moe, niet indrukwekkend, of minder begaafd dan anderen om je heen 🥺

Volgens Paulus is dat geen reden om je terug te trekken. Het is juist de plaats waar Gods kracht zichtbaar kan worden.

💔 Je hoeft niet volmaakt te zijn om Zijn heerlijkheid te dragen. Door de barsten van breekbare klei heen schijnt Zijn licht zo mooi naar buiten. Houd moed.

Waarom ik dit kleine gebed ga bidden

"Preek" van de Week

Deze zondag sprak Arco van Doleweerd van SDOK [1] bij ons in de gemeente. Hij nam ons mee naar 2 Timotheüs 1:6–12, waar Paulus zijn jonge medewerker bemoedigt om te blijven getuigen. 

En één ding bleef bij mij hangen.

Arco begon bij vers 6:

“Ik herinner u eraan de genadegave van God aan te wakkeren, die in u is…”

Paulus zegt niet dat Timotheüs sterker moet worden, maar dat hij mag werken met wat er al is. De gave is er, de Geest is er… alleen moet dat vuur opnieuw worden aangeblazen. Aanwakkeren is: ruimte maken voor wat God heeft gegeven.

Daarbij hoort vers 7, dat als een sleutel tussen de regels ligt:

“God heeft ons niet gegeven een geest van vreesachtigheid, maar van kracht, liefde en bezonnenheid.”

Angst komt niet van God. Hij geeft kracht om te spreken, liefde om het met bewogenheid te doen en bezonnenheid om wijs te blijven. Discipelschap is leven vanuit de Geest die al in je woont.

Dan komt vers 8:

“Schaam je dan niet voor het getuigenis van onze Heere Jezus…”

Het Griekse woord betekent: je niet terugtrekken, het licht niet bedekken. Arco noemde drie effecten van schaamte:

• Schaamte bedekt — ze houdt Jezus verborgen.

• Schaamte blokkeert — als wij zwijgen, stokt het werk dat God door mensen heen wil doen (Rom. 10:14).

• Schaamte onthult — het laat zien welke angst of waarde op dat moment zwaarder weegt dan Jezus.

Daarna vertelde Arco over vervolgde christenen, niet om ze te idealiseren, maar omdat zij laten zien wat Paulus bedoelt: eenvoud en beschikbaarheid. In landen waar geloven gevaarlijk is, begint de dag vaak met één zin:

“Heere God, wilt U mij vandaag een gelegenheid geven, en de moed om te spreken als die komt.”

En dan wachten ze actief. Niet forceren. Niet zelf op zoek naar gesprekken maar beschikbaar blijven. Hij vertelde daarbij over een Afghaanse christen die op een markt met een onbekende man sprak. Ze dronken thee, en toen zei die man ineens:

“Ik droomde vannacht dat iemand mij vandaag woorden van leven zou geven.”

Dat wás de open deur waarvoor gebeden was. 

Dat is discipelschap: beschikbaar zijn.

Tijdens de preek moest ik denken aan een ander kerkelijk initiatief dat ik ken: een prachtig verzorgd kerstdiner, ingericht als evangelisatieproject. Voor eenzamen. Met kerstballen, wijn, en een prachtig gedekte tafel. Plus het Evangelie op het eind. Maar terwijl ik naar Arco luisterde, dacht ik: het zit dus niet (alleen) in georganiseerde momenten, maar vooral in de kleine openingen die God zelf geeft... vaak midden in een gewone dag.

De preek eindigde bij vers 12:

“Ik schaam mij niet, want ik weet in Wie ik geloofd heb.”

Paulus schaamt zich niet omdat hij Jezus kent, niet alleen met zijn hoofd, maar met zijn hart. Dat is de basis van echte vrijmoedigheid. En Arco herinnerde ons eraan dat Jezus Zich, volgens Hebreeën 2:11, zelfs niet schaamt om óns Zijn broeders en zusters te noemen. Dat geeft ruimte. Dat geeft rust.

✦ Wat ik persoonlijk meenam

Het allermooiste uit de preek was voor mij dat eenvoudige gebed:

“Heere God, wilt U mij vandaag een gelegenheid geven
en de moed om te spreken als die gelegenheid komt.”

Waarom ik dit gebed wil bidden?
Omdat het me bevrijdt van het idee dat ik iets groots moet presteren. Het brengt getuigen terug tot iets kleins: beschikbaar zijn, mijn dag in Gods handen leggen, en Hem vragen om het moment dat Hij geeft.

---

2 Vragen voor jou (en mij natuurlijk)

❓ Vraag 1
Wat zou er gebeuren als je God om één open deur vraagt?

❓ Vraag 2 

Wat in mijn leven fungeert soms als een “korenmaat” — iets dat het licht dat al brandt onzichtbaar maakt?

---

Verdieping op Maandag

Na de spreekbeurt vroeg ik mij af wat Timotheüs precies moest aanwakkeren in 2 Timotheüs 1:6. Ik zocht ernaar. Door terug te lezen zag ik dat het niet om de Geest gaat, maar om de opdracht die hij bij de handoplegging had ontvangen: zijn roeping om te dienen, te onderwijzen en het evangelie te verkondigen.

Jezus’ zegt:“Niemand zet een lamp onder een korenmaat.” Een korenmaat* was een houten of aardewerken bak, groot genoeg om een lamp volledig te bedekken. De vlam bleef wel branden, maar het licht raakte uit beeld. Precies zo werkt schaamte: het dooft je roeping niet, maar het verstopt haar. 

Aanwakkeren betekent dan eenvoudig dit: ruimte geven aan wat God al in je gelegd heeft, zodat het licht weer zichtbaar mag worden. Laat je niet ontmoedigen. Wat God in je gelegd heeft, mag je echt aanwakkeren.

---

[1] SDOK dient vervolgde christenen over de hele werelden verbindt christenen in Nederland met hen. je kunt meer lezen op de site SDOK - verbonden in vervolging.

* Video over een korenmaat: Ancient Grain Measure