Met Christus het nieuwe jaar in

"Preek" van de Week

Afgelopen zondag hadden wij een getuigenisdienst. Eén van de leden sprak vanuit 2 Korinthe 4:7–11. Hij begon bij het einde van het jaar: terugkijken op wat geweest is en vooruitkijken naar wat komt. Niemand van ons weet wat het nieuwe jaar zal brengen.

Eén ding weten we wel, zei hij: zolang de Heere nog niet is teruggekomen, zullen wij als Gods kinderen toppen en dalen kennen. In ons geloofsleven en in ons persoonlijke leven.

Aarden vaten

Hij las: “Maar wij hebben dezen schat in aarden vaten.” Die woorden zijn eerlijk. We kunnen verdrukt zijn, om raad verlegen, neergeslagen. Maar de Schrift zegt er telkens bij: “maar niet benauwd… maar niet radeloos… maar niet verlaten… maar niet verloren.”

HIj zei: we kunnen zomaar gebroken worden, lichamelijk of mentaal. Maar in wat wij meemaken is niets zomaar. God laat niets willekeurig toe. In 2 Korinthe 4:10–11 staat twee keer het woord “opdat”: dat wij het sterven van de Heere Jezus in het lichaam omdragen, opdat ook Zijn leven in ons openbaar wordt. 

Christus in het midden

Daarna zei hij: “Ik wil Christus in het midden plaatsen.” Vanuit Hebreeën 12 wees hij erop dat wij alleen de weg kunnen gaan die ons hier is opgelegd, als we ons oog steeds weer op Hem richten. Christus is Zelf die diepe weg gegaan. In Getsemane bad Hij: “Niet Mijn wil, maar Uw wil geschiede.” En Hij bleef in gemeenschap met Zijn Vader.

Om mee te nemen

Zo mogen wij het nieuwe jaar ingaan. Niet met zekerheid over wat ons te wachten staat, maar wel met Christus in het midden. En met dat ene woord dat blijft staan, ook wanneer het leven breekbaar voelt: opdat.

Ik vond dit mooi. En bemoedigend ook. Juist omdat ik zelf de afgelopen maanden met deze brief aan de gemeente van Korinthe bezig ben geweest. Dat beeld van die aarden kruiken blijft bij me: breekbaar, eenvoudig… en toch dragen we wat ons gegeven is: Christus Zelf.

---

Op Insta schreef ik er dit over mijn eigen bijbelstudie hierover: 

In Korinthe bewonderde men mensen die indruk maakten — welsprekendheid, traditie, uiterlijke kracht, aanzien.

Paulus had niets van dat alles. Hij schrijft eerlijk:
“En ik was bij u in zwakheid, en in vreze, en in vele beving.” (1 Kor. 2:3)

En opnieuw:
“Maar wij hebben dezen schat in aarden vaten, opdat de uitnemendheid der kracht van God zij, en niet uit ons.” (2 Kor. 4:7)

Dýnamis is geen zachte of symbolische kracht.
Het is Gods eigen werkzame kracht... de kracht die leven geeft, gesloten deuren opent, redt en vertroost. Een kracht die niet afhankelijk is van talent, charisma of succes.

Dat herinnert aan 1 Korinthe 1:27:
“Maar het dwaze der wereld heeft God uitverkoren, opdat Hij de wijzen beschamen zou; en het zwakke der wereld heeft God uitverkoren, opdat Hij het sterke zou beschamen.”

Door heel de Schrift heen werkt God door mensen die zich ontoereikend voelden: Mozes. Gideon. Jeremia. David. Paulus.

Misschien voel jij je vandaag zelf als een aarden vat: breekbaar, moe, niet indrukwekkend, of minder begaafd dan anderen om je heen 🥺

Volgens Paulus is dat geen reden om je terug te trekken. Het is juist de plaats waar Gods kracht zichtbaar kan worden.

💔 Je hoeft niet volmaakt te zijn om Zijn heerlijkheid te dragen. Door de barsten van breekbare klei heen schijnt Zijn licht zo mooi naar buiten. Houd moed.