Hoe beproef je jezelf als het elke week avondmaal is?

In mijn vorige blog* stond ik stil bij 1 Korinthe 11 en de woorden: “Maar de mens beproeve zichzelf.” Daarna kreeg ik de vraag: “Maar als je elke week avondmaal viert… hoe beproef je jezelf dan?” Want het staat er gewoon: “De mens beproeve zichzelf.”

Ik vond het een goede vraag.
In deze blog neem ik je mee in hoe ik dat zelf ervaar.

Voor mij zit dat niet in elke week opnieuw een onderzoek starten. Alsof ik telkens alles moet nalopen. Het zit meer verweven in mijn leven zelf. Er is een stukje uit de Bijbel, dat al heel mijn leven met me meegaat, sinds ik tot geloof gekomen ben: Romeinen 12. Dat is een soort van spiegel in mijn leven geworden. Niet één keer per week, maar elke dag.

Leef ik voor God, of toch weer voor mezelf?

En eerlijk? Juist daarin word ik steeds weer teruggebracht bij genade. Want als ik lees wat daar staat, mijn leven geven als een levend offer, niet meegaan met de wereld, vernieuwd worden in mijn denken... dan merk ik al snel: dat red ik niet uit mezelf. En het gaat nog verder. Liefhebben zonder huichelarij. Het goede zoeken. Volharden. De ander hoger achten dan mezelf. Dat is niet iets wat ik even doe.

En juist daar gebeurt iets. Niet dat ik denk: ik moet beter mijn best doen. Maar dat ik besef: ik heb genade nodig. Steeds weer.

Een weg waarop ik leer: ik red het niet uit mezelf... maar dat hoeft ook niet.
“Mijn genade is u genoeg” (2 Korinthe 12:9).
“Hij Die in u een goed werk begonnen is, zal het voleindigen” (Filippenzen 1:6).

En juist dat doet iets. Het maakt dat ik Hem meer ga liefhebben. Dat ik dichter bij Hem leef. Dat ik mijn zonden niet verberg, maar ze juist belijd. Ook op dagen dat ik niets voel. Dan zeg ik dat gewoon tegen Hem.

Want Zijn liefde voor mij stopt niet als ik minder ervaar, of als er weken voorbijgaan waarin alles uitzichtloos voelt. Hij blijft dezelfde. Hij houdt mij vast. Ook als ik zelf niet eens goed kan aanwijzen waar het misgaat.

God is voor mij geen verre God, maar een medelijdende Hogepriester... Eén Die weet wat het is om mens te zijn, om zwakheid te dragen. Zoals er staat in Hebreeën 4:15: “Want wij hebben geen Hogepriester Die geen medelijden kan hebben met onze zwakheden…”

En juist dat maakt dat ik blijf komen. Tot Hem.

En dan wordt het zondag.

Ik zie het als een moment van oriëntatie... even weer terug naar waar het werkelijk om draait. Niet mijn leven als uitgangspunt, maar Zijn werk.

O ja… Hij. 🍞🍷
Tot Zijn gedachtenis.

Niet: heb ik het goed gedaan?
Maar: Hij heeft het gedaan.

En dat geeft mij kracht. Om weer op te staan. Om opnieuw te leven voor Hem. ✝️

---

💬 Hoe ervaar jij dat eigenlijk... dat “jezelf beproeven”?

❤️ Lees ook mijn vorige blog: Maar de mens beproeve zichzelf